Οργανικές επικαλύψεις για χαλυβδολαμαρίνες

Ο πυρήνας από δομικό χάλυβα ψυχρής έλασης επικαλύπτεται με ψευδάργυρο ή ειδικό κράμα με εμβάπτιση εν θερμώ. Ακολουθούν το αντιδιαβρωτικό αστάρι και η διακοσμητική οργανική τελική επίστρωση. Οι χαλυβουργίες χρησιμοποιούν συχνά δικές τους εμπορικές ονομασίες. Έτσι, διαφορετικές ονομασίες μπορεί να αντιστοιχούν στην ίδια βασική κατηγορία επικάλυψης. Ακολουθούν οι κυριότερες κατηγορίες.

Τυπικός γυαλιστερός πολυεστέρας

Πρόκειται για οργανική επίστρωση πάχους 15 έως 25 µm, με ομοιόμορφη, λεία και γυαλιστερή επιφάνεια. Η έκδοση για εσωτερική χρήση έχει πάχος 15 µm και τα υπόλοιπα πάχη προορίζονται για εξωτερική χρήση. Διατίθεται σε πολλά χρώματα και έχει ευρύ πεδίο εφαρμογών. Στην αρχική τεχνική περιγραφή αναφέρεται εκτίμηση, χωρίς χρονολογία, ότι ο τυπικός πολυεστέρας αντιστοιχεί στο 50% της παραγωγής λαμαρίνας με επικάλυψη.

Ματ πολυεστέρας τροποποιημένος με σιλικόνη. Πάχος επίστρωσης 25–35 µm.

Η πορώδης υφή του θυμίζει κεραμικό, γι’ αυτό χρησιμοποιείται συχνά σε κεραμιδόμορφες λαμαρίνες. Οι υπόλοιπες ιδιότητές του είναι παρόμοιες με εκείνες του τυπικού πολυεστέρα.

Πολυουρεθάνη. Τα Pural και Durasol συγκαταλέγονται στις εμπορικές ονομασίες που αναφέρονται για επιστρώσεις πολυουρεθάνης με προσθήκη πολυαμιδίου.

Η επίστρωση είναι ανθεκτική σε μηχανικές καταπονήσεις, χημικούς παράγοντες και υπεριώδη ακτινοβολία.
Ως προς τις επιδόσεις αποτελεί πιο ανθεκτική εναλλακτική του τυπικού πολυεστέρα.

Πλαστιζόλη PVC. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι το HPS 200 της Corus Coating.

Η λαμαρίνα καλύπτεται με στρώση πολυβινυλοχλωριδίου, δηλαδή πλαστικού υλικού.
Η παχιά οργανική επίστρωση των 200 µm έχει μεγάλη αντοχή σε γρατζουνιές, μηχανικές φθορές και διάβρωση. Σε σύγκριση με άλλες επιστρώσεις, το χρώμα της μπορεί να αλλοιώνεται ευκολότερα από την υπεριώδη ακτινοβολία.

Επίστρωση PVDF

Η επίστρωση συνδυάζει φθοριούχο πολυβινυλιδένιο και ακρυλικές ρητίνες. Όπως και οι επιστρώσεις πολυουρεθάνης, είναι σκληρή, ανθεκτική στον χρόνο και στους ρύπους του περιβάλλοντος.
Το χρώμα της παραμένει σταθερό στον χρόνο. Διατίθεται σε μονόχρωμες επιφάνειες και σε αποχρώσεις που αλλάζουν ανάλογα με τη γωνία θέασης. Χρησιμοποιείται περισσότερο σε βιομηχανικά κτίρια παρά σε μονοκατοικίες. Η σύγκριση της συγκεκριμένης γκάμας επισημαίνει τη μεγάλη αντοχή στις γρατζουνιές, τις φθορές και τη διάβρωση. Ως προς τη διάβρωση κατατάσσει υψηλότερα μόνο την πλαστιζόλη, ενώ το PVDF έχει καλύτερη χρωματική σταθερότητα. Πρόκειται για επιλογή υψηλών επιδόσεων, με αντίστοιχα υψηλότερη τιμή.